യേശുക്രിസ്തു സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടി വന്നു

“യേശുക്രിസ്തു സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടി വന്നു” എന്ന പ്രഖ്യാപനം വെറുമൊരു ദൈവശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തമല്ല. അതിന് വിശുദ്ധവേദപുസ്തകത്തിലെ വ്യക്തമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ രക്തസാക്ഷ്യവും, ആദിമസഭയുടെ ആരാധനാക്രമവും, ചരിത്രത്തിലെ സാർവത്രിക മിഷൻ പ്രസ്ഥാനവും അടിസ്ഥാനമായുണ്ട്. ഈ പഠനം ആ പ്രഖ്യാപനത്തെ ബൈബിൾ, ചരിത്രം, സഭാപാരമ്പര്യം എന്നിവയുടെ ബഹുതലങ്ങളിലൂടെ പരിശോധിക്കുന്നു.

ഒന്നാം ഭാഗം: സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം

1. യോഹന്നാൻ 3:16 — കോസ്മോസ് എന്ന ലോകം

“ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു” എന്നതിലെ “ലോകം” എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം κόσμος (കോസ്മോസ്) ആണ്. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈ പദം ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോയ മനുഷ്യലോകത്തെയും, ദൈവം രക്ഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ലോകത്തെയും ഒരുപോലെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യൻ യോഗ്യനാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യാവതാരം തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ മുൻകൈയിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്.

“വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും” എന്ന പ്രയോഗം യഹൂദൻ–വിജാതീയൻ, ധനികൻ–ദരിദ്രൻ, സ്വതന്ത്രൻ–ദാസൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യവിഭാഗങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ 17–18 വാക്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ സാർവത്രിക സ്നേഹവും ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക രക്ഷാദൗത്യവും മനുഷ്യന്റെ വിശ്വാസ-മാനസാന്തര പ്രതികരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല.

2. യോഹന്നാൻ 1:29 — ലോകത്തിന്റെ പാപം ചുമക്കുന്ന കുഞ്ഞാട്

സ്നാപകയോഹന്നാൻ “യിസ്രായേലിന്റെ പാപം” എന്നല്ല, “ലോകത്തിന്റെ പാപം” എന്നാണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. ഈ പ്രതീകം പെസഹാക്കുഞ്ഞാടിന്റെ രക്തം (പുറപ്പാട് 12), പാപപരിഹാരദിനത്തിലെ ബലി (ലേവ്യപുസ്തകം 16), യെശയ്യാവ് 53-ലെ കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന ദാസൻ എന്നിവയുടെ പൂർത്തീകരണമാണ്. പെസഹായിൽ ഒരു ജനതയെ മരണത്തിൽനിന്ന് വിടുവിച്ച രക്തം, പുതിയനിയമത്തിൽ സമസ്ത ലോകത്തിന്റെയും വീണ്ടെടുപ്പായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു.

3. 1 തിമൊഥെയൊസ് 2:3–6 — “സകല മനുഷ്യരും”

“സകല മനുഷ്യരും രക്ഷിക്കപ്പെടുവാനും സത്യത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനത്തിൽ എത്തുവാനും ദൈവം ഇച്ഛിക്കുന്നു” (1 തിമൊ. 2:4). ഗ്രീക്കിൽ πάντας ἀνθρώπους (പാന്താസ് അന്ത്രോപൗസ്) — “എല്ലാ മനുഷ്യരും” എന്നത് ഒരു വിഭാഗത്തെയും ഒഴിവാക്കാത്ത പദപ്രയോഗമാണ്. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ, അധികാരികൾ, അടിമകൾ, വിവിധ വംശങ്ങൾ എന്നിവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പൗലോസ് സഭയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന സന്ദർഭത്തിലാണ് ഈ പ്രഖ്യാപനം വരുന്നത്. “ദൈവം ഒരുവനാണ്; ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും മധ്യസ്ഥനും ഒരുവൻ; മനുഷ്യനായ ക്രിസ്തുയേശു തന്നെ” (2:5) എന്നത് ഈ സാർവത്രികതയുടെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര അടിത്തറയാണ്.

4. 1 യോഹന്നാൻ 2:2 — “നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു മാത്രമല്ല”

“അവൻ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു പ്രായശ്ചിത്തമാകുന്നു; നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു മാത്രം അല്ല, സർവ്വലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾക്കും തന്നേ.” ഈ വാക്യം സഭയുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ മാത്രം രക്ഷ ഒതുക്കുന്ന മതപരമായ സങ്കുചിതത്വത്തെ നേരിടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗത്തിന്റെ ഫലം സഭയുടെ അനുഭവത്തിൽ മാത്രം പരിമിതപ്പെടുന്നില്ല; അതിന്റെ പരിധി സർവ്വലോകവുമാണ്.

5. മത്തായി 28:18–20 — പാന്താ താ എത്നേ

മഹാനിയോഗത്തിലെ “സകല ജാതികളും” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്ക് പ്രയോഗം πάντα τὰ ἔθνη (പാന്താ താ എത്നേ) എന്നാണ് — “എല്ലാ ജനതകളും, വംശങ്ങളും”. ഇത് യിസ്രായേലിന്റെ അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തേക്കുള്ള വ്യക്തമായ കല്പനയാണ്. സെപ്റ്റുവജിന്റിൽ സങ്കീർത്തനം 117:1-ൽ അതേ പ്രയോഗം തന്നെ കാണാം — “സകല ജാതികളും” ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കണം എന്ന സാർവത്രിക ക്ഷണം മഹാനിയോഗത്തിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

6. പഴയനിയമ അടിസ്ഥാനം: അബ്രഹാമിന്റെ ഉടമ്പടി മുതൽ യെശയ്യാവ് വരെ

ഉല്പത്തി 12:3-ൽ ദൈവം അബ്രഹാമിനോട്: “നിന്നിൽ ഭൂമിയിലെ സകല വംശങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.” അബ്രഹാമിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വംശീയ ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കല്ല, സാർവത്രിക അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഉറവിടമാകാനാണ്. യെശയ്യാവ് 49:6 കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു: “ഞാൻ നിന്നെ ജാതികൾക്കു വെളിച്ചമാക്കിവെക്കും; എന്റെ രക്ഷ ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തോളം എത്തേണ്ടതിന്നു തന്നേ.” മിശിഹായുടെ ദൗത്യം യിസ്രായേലിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല; അത് ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തോളം വ്യാപിക്കുന്നു.

രണ്ടാം ഭാഗം: സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യം — ഗ്രീക്ക് മൂലത്തിൽനിന്നുള്ള തെളിവുകൾ

7. അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസ്: “ആകാശത്തിൻകീഴിലുള്ള സകല മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷ”

On the Incarnation (ദൈവവചനത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം, ഏകദേശം AD 350) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ അത്തനാസിയോസ് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:Οὗτος εἰς ἦν πάντων ζῶν· … τὸ ἑαυτοῦ σῶμα εἰς θάνατον παρέδωκεν, ὑπὲρ τῆς πάντων σωτηρίας.

“അവൻ സകലത്തിന്റെയും ജീവനായിരുന്നു; … എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി തന്റെ ശരീരം മരണത്തിന് ഏൽപ്പിച്ചു”.‌

മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ സാർവത്രിക പരിധിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നു: ലോഗോസ് “സകല മനുഷ്യരെയും (πάντας ἀνθρώπους) വിടുവിക്കാനും അവരെല്ലാവരെയും (πάντας) മരണത്തിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കാനും പാപത്തിൽനിന്ന് വീണ്ടെടുക്കാനും” മനുഷ്യജഡം സ്വീകരിച്ചു. അത്തനാസിയോസിന്റെ രക്ഷാശാസ്ത്രത്തിൽ, മനുഷ്യാവതാരം തന്നെ ദുഷിപ്പിലായ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ സാർവത്രിക നവീകരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്.

8. നസിയാൻസിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗോറിയോസ്: “സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സൗഖ്യമാക്കപ്പെടുന്നില്ല”

ഗ്രിഗോറിയോസ് തന്റെ Letter 101 to Cledonius (ഏകദേശം AD 382) എന്ന ലേഖനത്തിൽ റോമൻ ഗ്രീക്കിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:Τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον· ὃ δὲ ἥνωται τῷ Θεῷ, τοῦτο καὶ σῴζεται.

“സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സൗഖ്യമാക്കപ്പെടുന്നില്ല; ദൈവവുമായി ഐക്യപ്പെട്ടതോ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു”.‌

അദ്ദേഹം തുടർന്ന് പറയുന്നു: “ആദാമിന്റെ പകുതി മാത്രമാണ് വീണതെങ്കിൽ, ക്രിസ്തു സ്വീകരിക്കുന്നതും രക്ഷിക്കുന്നതും പകുതി മാത്രമാകാം; എന്നാൽ മുഴുവനും വീണതിനാൽ, അത് മുഴുവനും ജനിച്ചവനോട് ഐക്യപ്പെടണം”. ഇത് കേവലം ഒരു ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര സൂത്രവാക്യമല്ല; ക്രിസ്തു സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ വ്യാപ്തി തന്നെ രക്ഷയുടെ വ്യാപ്തിയാണെന്ന ഓർത്തഡോക്സ് ബോധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. ക്രിസ്തു യഹൂദന്റെ മാത്രം പ്രകൃതിയല്ല, ഗ്രീക്കന്റെ മാത്രം പ്രകൃതിയല്ല, സമസ്ത മനുഷ്യർക്കും പൊതുവായ മനുഷ്യപ്രകൃതിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അതിനാൽ അവിടുത്തെ സൗഖ്യദാനം സാർവത്രികമാണ്.‌

9. ലിയോൺസിലെ വിശുദ്ധ ഐറേനിയോസ്: സകല മനുഷ്യരാശിയുടെയും Recapitulatio

Against Heresies (III.33) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഐറേനിയോസ് ക്രിസ്തുവിനെ “രണ്ടാം ആദാം” എന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു:Christus omnes gentes exinde ab Adam dispersas, et generationem hominum in semet ipso recapitulatus est.

“ക്രിസ്തു ആദാം മുതൽ ചിതറിപ്പോയ സകല ജനതകളെയും മനുഷ്യതലമുറയെയും തന്നിൽത്തന്നെ സംഗ്രഹിച്ചു (recapitulated)”.‌

മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്: “recapitulans universum hominum genus in se ab initio usque ad finem” — “ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെയുള്ള സമസ്ത മനുഷ്യവർഗത്തെയും തന്നിൽ സംഗ്രഹിക്കുന്നു”. ഐറേനിയോസിന്റെ recapitulatio എന്ന ആശയം അനുസരിച്ച്, ക്രിസ്തു ആദാമിൽ വീണുപോയ മനുഷ്യരാശിയെ മുഴുവനായി തന്നിൽ ഒന്നിപ്പിച്ച് പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇത് സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ഏറ്റവും പ്രാചീനവും ശക്തവുമായ ദൈവശാസ്ത്ര രൂപരേഖയാണ്.‌

10. അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ: “സകല മനുഷ്യർക്കും വേണ്ടിയുള്ള യാഗം”

സിറിൽ Epistola ad Monachos (എഫേസൂസ് സൂനഹദോസിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ) എഴുതുന്നു:“യാഗം സമസ്ത മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയും അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു, എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നു; എന്നാൽ അനുഗ്രഹം അനുഭവിക്കുന്നവർ വിശ്വസിക്കുന്നവർ മാത്രം”.

മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്: “ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചു, ആകാശത്തിൻകീഴിലുള്ള എല്ലാവരെയും വീണ്ടെടുക്കാനും ഭൂമിയിലുള്ളവരെ ദൈവത്തിനും പിതാവിനും നേടിയെടുക്കാനും”. സിറിലിന്റെ ഈ പ്രഖ്യാപനം യാഗത്തിന്റെ സാർവത്രിക പര്യാപ്തിയും മനുഷ്യന്റെ സ്വതന്ത്ര പ്രതികരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിലുള്ള ഓർത്തഡോക്സ വ്യത്യാസം കൃത്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

11. അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ക്ലെമെന്റ്: “എല്ലാവർക്കും രക്ഷ നൽകുന്നു”

ക്ലെമെന്റ് (ഏകദേശം AD 150–215) എഴുതുന്നു: “[ദൈവം] ആരെയും നശിപ്പിക്കുന്നില്ല, എല്ലാവർക്കും രക്ഷ നൽകുന്നു” (“He destroys no one but gives salvation to all”). “അവൻ സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കും രക്ഷ നൽകുന്നു” (“He bestows salvation on all mankind”). ക്ലെമെന്റിന്റെ ഈ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അലക്സാണ്ട്രിയൻ ദൈവശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യത്തിൽ സാർവത്രിക രക്ഷ ഒരു അന്യമായ ആശയമായിരുന്നില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

മൂന്നാം ഭാഗം: സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര അടിത്തറ — മനുഷ്യാവതാരം

12. യോഹന്നാൻ 1:14 — വചനം ജഡമായി

“വചനം ജഡമായിത്തീർന്നു; കൃപയും സത്യവും നിറഞ്ഞവനായി നമ്മുടെ ഇടയിൽ പാർത്തു.” ഓർത്തഡോക്സ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ രക്ഷ കുരിശിൽനിന്ന് മാത്രം ആരംഭിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യാവതാരത്തിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. പാപം മനുഷ്യപ്രകൃതിയെത്തന്നെ ദുഷിപ്പിച്ചു; അതിനാൽ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ സൗഖ്യമാക്കാൻ ദൈവപുത്രൻ അത് സ്വീകരിക്കണം.

13. Theosis — ദൈവികജീവിതത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തം

മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കേവലം കുറ്റവിമോചനമല്ല; ദൈവകൃപയിലൂടെ ദൈവികജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുക എന്നതാണ് (theosis). ദൈവവചനം മനുഷ്യനായി → മനുഷ്യപ്രകൃതി ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നിച്ചു → ക്രിസ്തു പാപത്തെയും മരണത്തെയും ജയിച്ചു → മനുഷ്യൻ ദൈവിക കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ശൃംഖലയുടെ ആരംഭബിന്ദു മനുഷ്യാവതാരമാണ്; അതിന്റെ പരിധി സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയാണ്.

നാലാം ഭാഗം: ചരിത്രസാക്ഷ്യം — സാർവത്രിക ദൗത്യം ആദിമസഭയുടെ ജീവിതത്തിൽ

14. ആദിമസഭയുടെ സാർവത്രിക മിഷൻ: എഫേസൂസും കൽക്കെദോനും

എഫേസൂസ് (AD 431), കൽക്കെദോൻ (AD 451) സൂനഹദോസുകൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകവ്യക്തിത്വത്തെയും സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യത്വത്തെയും സ്ഥിരീകരിച്ചു. ഈ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര നിർവചനങ്ങൾ സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ അടിത്തറയായിരുന്നു: ക്രിസ്തു യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ മനുഷ്യപ്രകൃതി സൗഖ്യമാക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല; യഥാർത്ഥ ദൈവമല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ രക്ഷയുടെ ദൈവിക ഉറവിടമാകുമായിരുന്നില്ല. ചരിത്രകാരന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ, കൽക്കെദോൻ സൂനഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ “സമ്പൂർണ്ണ മിഷനറി സംരംഭത്തെ പുനഃക്രമീകരിച്ചു” (“re-chartered the entire missionary enterprise”). അതായത്, ശരിയായ ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം സാർവത്രിക മിഷന്റെ ചാലകശക്തിയായി മാറി.

15. ആദിമ യൂക്കറിസ്റ്റ് പ്രാർത്ഥന: “ലോകം മുഴുവനുവേണ്ടിയും”

Didache (ഏകദേശം AD 50–120), ഹിപ്പോളിറ്റസിന്റെ Apostolic Tradition (ഏകദേശം AD 215) എന്നിവയിലെ യൂക്കറിസ്റ്റ് പ്രാർത്ഥനകൾ ആദിമസഭയുടെ സാർവത്രിക ദർശനം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. Didache 9–10-ലെ സ്തോത്രപ്രാർത്ഥനകളും Apostolic Tradition-ലെ മെത്രാന്റെ സാർവത്രിക മധ്യസ്ഥ പ്രാർത്ഥനയും “സഭയുടെ ആദിമ ലിറ്റർജിയിൽ ലോകം മുഴുവനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥന” ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. സഭയുടെ ആരാധന തന്നെ സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

16. അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ: ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും ഉയർത്തുന്ന ക്രിസ്തു

ഓർത്തഡോക്സ് പാസ്കാ ഐക്കണായ അനസ്താസിസ് (പുനരുത്ഥാനം) ക്രിസ്തു പാതാളവാതിലുകൾ തകർത്ത് ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ഉയർത്തുന്നതായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ ഖോറാ പള്ളിയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഈ ഐക്കണിൽ, ക്രിസ്തു അവരെ കൈകളിൽ പിടിക്കുന്നില്ല, കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിക്കുന്നു — അതായത്, മനുഷ്യൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ദൈവത്തെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നില്ല, ദൈവം തന്റെ സ്നേഹത്താൽ മനുഷ്യനെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു. ആദാമും ഹവ്വായും സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയുടെ പ്രതിനിധികളാണ്; അവരെ ഉയർത്തുന്നതിലൂടെ ക്രിസ്തു ആദാമിൽ ഉൾപ്പെട്ട സകല മനുഷ്യരാശിയെയും ഉയർത്തുന്നു. ഈ ഐക്കൺ ഒരു കലാസൃഷ്ടിയല്ല; സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ദൃശ്യ ദൈവശാസ്ത്രമാണ്.‌

17. ഇന്ത്യയിലെ സഭയുടെ ചരിത്രം തന്നെ സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിന്റെ ഫലം

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭയുടെ ഉത്ഭവം AD 52-ൽ സെന്റ് തോമസ് ശ്ലീഹാ കേരളത്തിൽ എത്തിയതോടെയാണ് എന്ന് സഭ കരുതുന്നു. ചരിത്രപരമായി, മുസിരിസ് (കൊടുങ്ങല്ലൂർ) തുറമുഖത്ത് എത്തിയ തോമസ് ഏഴ് സഭകൾ സ്ഥാപിച്ചു എന്ന പാരമ്പര്യമുണ്ട്: മുസിരിസ്, പാലൂർ, പറവൂർ, കോക്കമംഗലം, ചായൽ, നിരണം, കൊല്ലം. റോമൻ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളും പുരാവസ്തു തെളിവുകളും മലബാർ തീരത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; ഈ വ്യാപാരപാതകളിലൂടെയാണ് അപ്പൊസ്തലൻ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയത്. ഇന്ത്യയിലെ സഭയുടെ അസ്തിത്വം തന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിന്റെ ചരിത്രഫലമാണ് — യെരൂശലേമിൽനിന്ന് റോമിലേക്കും, അന്ത്യോക്യയിൽനിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കും വ്യാപിച്ച സുവിശേഷത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവ്.

അഞ്ചാം ഭാഗം: കുരിശും പുനരുത്ഥാനവും — സാർവത്രിക വിജയം

18. റോമർ 5:12–21 — പുതിയ ആദാം

“ഒരു മനുഷ്യന്റെ ലംഘനത്താൽ സകല മനുഷ്യർക്കും ശിക്ഷാവിധി വന്നതുപോലെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നീതിപ്രവൃത്തിയാൽ സകല മനുഷ്യർക്കും ജീവന്റെ നീതീകരണവും വന്നു” (5:18). ആദാമിന്റെ പ്രതിനിധിത്വം സാർവത്രികമായിരുന്നെങ്കിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിനിധിത്വവും സാർവത്രികമാണ്. ഇത് സ്വയമേവയുള്ള സാർവത്രിക രക്ഷാവാദമല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകര പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

19. എബ്രായർ 2:9 — “എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരണം ആസ്വദിച്ചു”

“ദൈവകൃപയാൽ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരണം ആസ്വദിക്കേണ്ടതിനു” — ഈ പ്രയോഗം ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ സാർവത്രിക പരിധി വ്യക്തമാക്കുന്നു. എബ്രായർ 2:14–15 അനുസരിച്ച്, മരണത്തിന്റെ അധികാരമുള്ളവനെ മരണത്താൽ നീക്കിക്കളയാനും മരണഭയത്താൽ അടിമകളായിരുന്നവരെ വിടുവിക്കാനും ക്രിസ്തു ജഡരക്തങ്ങളോടുകൂടിയ മനുഷ്യപ്രകൃതിയിൽ പങ്കാളിയായി. മരണം മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുശത്രുവാണ്; ആ പൊതുശത്രുവിനെ ക്രിസ്തു പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ ജയിച്ചു.

20. 2 കൊരിന്ത്യർ 5:14–19 — “ലോകത്തെ തന്നോട് അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചു”

“ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ ലോകത്തെ തന്നോടു നിരപ്പിച്ചു; അവരുടെ ലംഘനങ്ങളെ അവരുടെ മേൽ കണക്കിടാതെ.” അനുരഞ്ജനത്തിന് ദൈവമാണ് മുൻകൈയെടുക്കുന്നത്; അതിന്റെ പരിധി ലോകം മുഴുവനുമാണ്; അത് സഭയ്ക്ക് അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഏൽപ്പിക്കുന്നു. സാർവത്രിക അനുരഞ്ജനം മാനസാന്തരത്തിന്റെയും പരസ്പര അനുരഞ്ജനത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വത്തെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല; അത് ആ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം നൽകുന്നു.

ആറാം ഭാഗം: സഭയുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യവും വിമർശനാത്മക ദൈവശാസ്ത്ര പരിശോധനയും

21. സാർവത്രിക വീണ്ടെടുപ്പ് ≠ സ്വയമേവയുള്ള സാർവത്രിക രക്ഷ

ഈ പഠനത്തിലുടനീളം മൂന്ന് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ വേർതിരിച്ചറിയണം:

1. ദൈവത്തിന്റെ സാർവത്രിക സ്നേഹം — യോഹന്നാൻ 3:16; 1 തിമൊ. 2:4.

2. ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക രക്ഷാദൗത്യം — എബ്രായർ 2:9; 1 യോഹന്നാൻ 2:2.

3. മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിപരമായ പ്രതികരണം — വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, അനുസരണം, വിശ്വാസത്തിൽ നിലനിൽക്കൽ (യോഹന്നാൻ 3:18; ലൂക്കോസ് 13:3; അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 2:38; മത്തായി 24:13).

ഓർത്തഡോക്സ ദൈവശാസ്ത്രം ദൈവകൃപയുടെ സാർവത്രികതയും മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുമിച്ച് പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു. ദൈവം എല്ലാവരെയും രക്ഷയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ ക്ഷണത്തോട് പ്രതികരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മനുഷ്യനുണ്ട്. ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അന്തിമവിധി എന്തെന്ന് അറിയാമെന്ന് സഭ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും ന്യായവിധിയും മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് അതീതമാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകരക്ഷകത്വത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.

22. സാർവത്രികത ≠ മതങ്ങളുടെ സമത്വവാദം

“യേശു എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി വന്നു” എന്നത് “എല്ലാ മതങ്ങളും ഒരേ സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ക്രിസ്തുമതം അതിന്റെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര പ്രഖ്യാപനം — യേശുക്രിസ്തു മനുഷ്യനായ ദൈവപുത്രനും ലോകരക്ഷകനുമാണ് — ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. സാർവത്രിക സ്നേഹത്തിന് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ആപേക്ഷികതാവാദം ആവശ്യമില്ല. മറ്റുള്ളവരെ ആദരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം സഭയ്ക്ക് സംരക്ഷിക്കാം.

23. സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം: രക്ഷ സ്വീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുക

അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 10-ലെ കൊർന്നേല്യോസിന്റെ സംഭവം സഭയുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിന്റെ നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്. പത്രോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “ദൈവത്തിന് മുഖപക്ഷമില്ല എന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥമായി ഗ്രഹിക്കുന്നു” (10:34). ഈ പ്രഖ്യാപനം വംശീയമോ സാമൂഹികമോ ആയ മുൻവിധികൾ സുവിശേഷത്തിന് തടസ്സമാകരുതെന്ന് സഭയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗലാത്യർ 3:28-ലെ “യഹൂദനും യവനനും എന്നില്ല” എന്നത് സാംസ്കാരിക വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു എന്നല്ല; അവ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠതയുടെയോ വേർതിരിവിന്റെയോ കാരണമാകരുത് എന്നാണ്. യാക്കോബ് 2:1–9 ധനികർക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നതിനെ വിമർശിക്കുന്നു; സാർവത്രിക രക്ഷയെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്ന സഭ അതേസമയം സാമൂഹിക വിവേചനം പുലർത്തുന്നെങ്കിൽ അതിന്റെ സാക്ഷ്യം വിശ്വാസയോഗ്യമല്ല.

മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽത്തന്നെ ഒരു മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്: സെന്റ് തോമസ് ശ്ലീഹായിൽനിന്നുള്ള ഉത്ഭവം അവകാശപ്പെടുന്ന സമൂഹം “തന്റെ മിഷനെയും സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെയും കുറിച്ച് ഇതുവരെ ഗണ്യമായ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല” എന്ന ഒരു ചരിത്ര വിമർശനം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ഈ വെല്ലുവിളി ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്: അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സാർവത്രിക ദൗത്യം തുടരുക എന്നതുകൂടിയാണ് സഭയുടെ വിളി.

ഏഴാം ഭാഗം: സമകാലിക പ്രയോഗം — സാർവത്രിക ദൈവശാസ്ത്രം ജീവിതത്തിൽ

24. സാംസ്കാരിക പൈതൃകവും മിഷനറി മനോഭാവവും

സുറിയാനി, മലയാളം, ആരാധനാപാരമ്പര്യം, ആത്മീയ പൈതൃകം എന്നിവ വിലപ്പെട്ടവയാണ്; തലമുറകളിലേക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറാൻ അവ സഹായിക്കുന്നു. എന്നാൽ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിന് പകരമാകരുത്. സ്വന്തം സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലമുള്ളവരെ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്ന സഭ ഒരു മിഷനറി സമൂഹമാകുന്നതിനുപകരം ഒരു വംശീയ സംഘടനയായി മാറാനുള്ള അപകടമുണ്ട്. ഒരു ഓർത്തഡോക്സ് ഇടവകയ്ക്ക് തന്റെ പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ വ്യത്യസ്ത സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലങ്ങളിലുള്ളവരെ സഭാജീവിതത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ കഴിയണം.

25. കരുണാപൂർവമായ സേവനം: സാർവത്രിക സ്നേഹത്തിന്റെ ദൃശ്യരൂപം

മത്തായി 25:31–46-ൽ യേശു തന്നെത്തന്നെ വിശക്കുന്നവരോടും ദാഹിക്കുന്നവരോടും അപരിചിതരോടും നഗ്നരോടും രോഗികളോടും തടവുകാരോടും താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സാർവത്രിക രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവശാസ്ത്രം പ്രായോഗിക സേവനത്തിൽ ദൃശ്യമാകണം. കൊലൊസ്സ്യർ 1:20-ൽ “സകലത്തെയും തന്നോടു നിരപ്പിക്കേണ്ടതിന്” എന്ന പ്രഖ്യാപനം സൃഷ്ടിയുടെ നവീകരണത്തിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടുന്നു (റോമർ 8:19–23): ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകര പ്രവർത്തനം മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ്, പരിസ്ഥിതിയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം, നീതി, സമാധാനം, ദുർബലരുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവയെയും സ്പർശിക്കുന്നു.

എട്ടാം ഭാഗം: അന്തിമ ദൈവശാസ്ത്ര സംഗ്രഹം

1. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം സാർവത്രികമാണ്. ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു (യോഹന്നാൻ 3:16); സകല മനുഷ്യരും രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് ദൈവം ഇച്ഛിക്കുന്നു (1 തിമൊ. 2:4).
2. ക്രിസ്തു സമസ്ത മനുഷ്യർക്കും പൊതുവായ മനുഷ്യപ്രകൃതി സ്വീകരിച്ചു. അത്തനാസിയോസും ഗ്രിഗോറിയോസ് നസിയാൻസനും ഈ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സൗഖ്യമാക്കപ്പെടുന്നില്ല; ക്രിസ്തു സ്വീകരിച്ചത് യഹൂദന്റെയോ ഗ്രീക്കന്റെയോ മാത്രം പ്രകൃതിയല്ല, മുഴുവൻ മനുഷ്യപ്രകൃതിയാണ്.
3. ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗത്തിന് സാർവത്രിക പരിധിയുണ്ട്. സിറിൽ അലക്സാണ്ട്രിയൻ പറയുന്നതുപോലെ, യാഗം സമസ്ത മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയും അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അനുഗ്രഹം വിശ്വസിക്കുന്നവർ അനുഭവിക്കുന്നു.
4. മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുശത്രുവായ മരണത്തെ ക്രിസ്തു പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ ജയിച്ചു. അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും ഉയർത്തുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ കാണിക്കുന്നു — അത് സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയുടെ ഉയർപ്പിന്റെ ദൃശ്യപ്രഖ്യാപനമാണ്.
5. രക്ഷ ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള ക്ഷണമാണ് (theosis). അത് കേവലം കുറ്റവിമോചനമല്ല; സൗഖ്യം, നവീകരണം, വിശുദ്ധീകരണം എന്നിവയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
6. സഭയ്ക്ക് സാർവത്രിക ദൗത്യമുണ്ട്. മഹാനിയോഗം (പാന്താ താ എത്നേ) സകല ജനതകളിലേക്കുമുള്ള കല്പനയാണ്; അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 10-ലെ പത്രോസിന്റെ പ്രഖ്യാപനം — “ദൈവത്തിന് മുഖപക്ഷമില്ല” — സഭയുടെ സാർവത്രിക സ്വഭാവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്.
7. ദൈവകൃപയോട് മനുഷ്യൻ പ്രതികരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാർവത്രിക സ്നേഹം വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, അനുസരണം, വിശ്വാസത്തിലുള്ള സ്ഥിരത എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം റദ്ദാക്കുന്നില്ല.

ഉപസംഹാരം: കുരിശിന് മനുഷ്യരുടെ അതിരുകളില്ല

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം ഇതാണ്: മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയിൽ ദൈവം മനുഷ്യരാശിയെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ദൈവം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; മനുഷ്യനായി; നമ്മുടെ കഷ്ടതകളിൽ പങ്കുചേർന്നു; കുരിശ് വഹിച്ചു; മരിച്ചു; പാതാളത്തിലിറങ്ങി; പുനരുത്ഥാനം ചെയ്തു; നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു.

ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഒരു ജനതയിലോ ഭാഷയിലോ സംസ്കാരത്തിലോ മതസമൂഹത്തിലോ പരിമിതപ്പെടുത്താനാവില്ല. യേശുക്രിസ്തു സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടിയാണ് വന്നത് — യഹൂദനും വിജാതീയനും, ധനികനും ദരിദ്രനും, ശക്തനും ശക്തിയില്ലാത്തവനും, നീതിമാനും പാപിയും എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി.

അവിടുത്തെ ക്ഷണം ഓരോ മനുഷ്യനിലേക്കും എത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ മുൻവിധികളുടെ അതിരുകൾ ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയെക്കാൾ വലുതാകാൻ സഭ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കരുത്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശ് ഒരു ജനത മറ്റൊരു ജനതയുടെ മേൽ നേടിയ വിജയത്തിന്റെ പ്രതീകമല്ല. ലോകത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. പുനരുത്ഥാനം ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയുടെ മരണത്തിനുമേലുള്ള വിജയമല്ല. മനുഷ്യരാശിയുടെയും സമസ്ത സൃഷ്ടിയുടെയും നവീകരണത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്.

അന്തിമ ബൈബിൾ പ്രഖ്യാപനം:

“ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിൽ അയച്ചതു ലോകത്തെ വിധിപ്പാനല്ല, അവൻ മുഖാന്തരം ലോകം രക്ഷിക്കപ്പെടുവാനത്രേ.” — യോഹന്നാൻ 3:17

ചർച്ചയ്ക്കും ബൈബിൾ പഠനത്തിനുമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ

1. അത്തനാസിയോസിന്റെയും ഗ്രിഗോറിയോസ് നസിയാൻസന്റെയും ഗ്രീക്ക് മൂലപാഠങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക രക്ഷാദൗത്യത്തെ എങ്ങനെ വ്യക്തമാക്കുന്നു?
2. ഐറേനിയോസിന്റെ recapitulatio എന്ന ആശയം റോമർ 5:12–21-ലെ ആദാം–ക്രിസ്തു താരതമ്യവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു?
3. “സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സൗഖ്യമാക്കപ്പെടുന്നില്ല” എന്ന തത്ത്വം മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ സാർവത്രിക പ്രാധാന്യത്തെ എങ്ങനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു?
4. അനസ്താസിസ് ഐക്കണിൽ ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും ഉയർത്തുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ചിത്രീകരണം സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ഏത് ദൈവശാസ്ത്ര സത്യമാണ് അറിയിക്കുന്നത്?
5. കൽക്കെദോൻ സൂനഹദോസിന്റെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര നിർവചനങ്ങൾ സാർവത്രിക മിഷനെ എങ്ങനെ ശക്തിപ്പെടുത്തി?
6. സിറിൽ അലക്സാണ്ട്രിയന്റെ “യാഗം സമസ്ത മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയും പര്യാപ്തം; അനുഗ്രഹം വിശ്വസിക്കുന്നവർ അനുഭവിക്കുന്നു” എന്ന പ്രഖ്യാപനം സാർവത്രിക വീണ്ടെടുപ്പും സ്വയമേവയുള്ള രക്ഷയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെ എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കുന്നു?
7. ഇന്ത്യയിലെ സഭയുടെ സെന്റ് തോമസ് പാരമ്പര്യം സുവിശേഷത്തിന്റെ സാർവത്രിക വ്യാപനത്തിന്റെ ചരിത്രസാക്ഷ്യമായി എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം?
8. സഭ സ്വന്തം സാംസ്കാരിക പൈതൃകം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ സാർവത്രിക മിഷനറി മനോഭാവം എങ്ങനെ വളർത്തിയെടുക്കാം?
9. ഗലാത്യർ 3:28-ഉം യാക്കോബ് 2:1–9-ഉം സഭയിലെ വിവേചനത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് വെല്ലുവിളിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്?
10. കൊലൊസ്സ്യർ 1:20-ലെ “സകലത്തെയും നിരപ്പിക്കുക” എന്ന ദർശനം സൃഷ്ടിയുടെ നവീകരണത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നു?

പഠനത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം:

യേശുക്രിസ്തു ഒരു മതസമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം രക്ഷകനല്ല; സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയുടെയും രക്ഷകനാണ്. അത്തനാസിയോസിന്റെ ഗ്രീക്ക് വാക്യങ്ങളും, ഗ്രിഗോറിയോസിന്റെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര സൂത്രവാക്യവും, ഐറേനിയോസിന്റെ recapitulatio-യും, അനസ്താസിസ് ഐക്കണും, ഇന്ത്യയിലെ സെന്റ് തോമസ് പാരമ്പര്യവും ഒരുമിച്ച് ഒരു സത്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളില്ല, അവിടുത്തെ കുരിശിന് വംശീയ അതിരുകളില്ല, അവിടുത്തെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രത്യാശ മനുഷ്യരാശിയെ മുഴുവനും ലക്ഷ്യമിടുന്നു. മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കാനല്ല, ദൈവത്തോടും പരസ്പരവും അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു വന്നത്.